Dolegliwości poporodowe

Po porodzie następuje okres cofania się zmian, które zaszły w organizmie kobiety podczas ciąży – połóg, który trwa 6 tygodni. Świeżo upieczonej mamie trudno się zorientować, które dolegliwości są niepokojące i wymagają konsultacji z lekarzem, a które można łagodzić domowymi sposobami lub poczekać, aż same miną.

Bóle krocza – jeśli krocze było nacięte podczas porodu, to niestety, w początkowym okresie po porodzie może boleć. W pierwszych dniach można zastosować łagodne środki przeciwbólowe (polecane są czopki doodbytnicze). Krocze należy myć kilka razy dziennie i dobrze osuszać oraz często zmieniać wkładki higieniczne, aby nasiąknięta krwią wkładka nie przylegała do krocza – może to spowodować zakażenie rany, a w konsekwencji nieprawidłowe gojenie.

Odchody połogowe – po porodzie macica się stopniowo zmniejsza i oczyszcza, co jest widoczne w postaci krwistej wydzieliny z pochwy, nazywanej odchodami połogowymi. W początkowym okresie odchody są żywoczerwone, stopniowo stają się ciemniejsze, brunatne, wreszcie żółtawe i na koniec białe. Cały proces trwa 3 – 4 tygodnie, ale u niektórych kobiet wydłuża się do 6 tygodni. Jeśli wkrótce po porodzie odchody zanikają, lub wcale się nie pojawią, koniecznie trzeba skontaktować się z lekarzem.

Bóle podbrzusza – macica, która przed porodem znajduje się pod łukami żebrowymi, po porodzie zmniejsza się do rozmiaru kobiecej pięści. Jest to narząd zbudowany z mięśni, które się kurczą. Czasami jest to bardzo bolesne, zwłaszcza podczas karmienia piersią, ponieważ uwalniana wówczas oksytocyna – hormon, który umożliwia wypływanie piersi z mleka – równocześnie kurczy macicę. Charakterystyczne jest, że po każdym kolejnym porodzie bóle te są bardziej dotkliwe. Nie stosujemy żadnego leczenia, obkurczanie macicy jest procesem fizjologicznym i pożądanym.

Twarde piersi – to częsty problem w początku połogu, kiedy laktacja nie jest jeszcze ustabilizowana. Najważniejsze jest regularne przystawianie dziecka do piersi (najrzadziej co trzy godziny), jeśli piersi nie są do końca opróżniane i pozostają twarde po karmieniu, nadmiar pokarmu należy ściągać laktatorem. Najtrudniej jest od 4 do 7 doby po porodzie, kiedy pokarmu jest bardzo dużo, a okres ten nazywamy nawałem pokarmu. Twardych piersi nie można lekceważyć, mogą być przyczyną gorączki, a jeśli rozwinie się stan zapalny, może dojść nawet do powstania ropnia w piersi.

Pogryzione brodawki – intensywne ssanie brodawek sutkowych przez noworodka prawie zawsze w początkowym okresie prowadzi do ich uszkodzenia, co jest bardzo bolesne. Nie należy pozwalać maluchowi ssać zbyt długo (w ciągu pierwszych 5 – 7 minut ssania opróżnia pierś w 90 proc.). Brodawki można chronić, stosując kapturki ochronne, a uszkodzone brodawki warto smarować Bepanthenem, albo rozsmarować na brodawce kroplę pokarmu i pozwolić jej wyschnąć.

Obrzęki kończyn dolnych i dłoni – mogą się pojawiać w pierwszych dobach po porodzie, zwłaszcza po cesarskim cięciu. W czasie ciąży objętość płynów wewnątrzustrojowych wzrasta o prawie 6 litrów, po porodzie ten nadmiar płynów zostanie przez organizm wydalony, ale trwa to przez jakiś czas, dlatego pojawiają się obrzęki. Jeśli tylko ciśnienie tętnicze jest w normie i pacjentka nie cierpi na niewydolność nerek, nie ma powodów do obaw, nie stosuje się leczenia, obrzęki same ustąpią po kilku dniach. 

Ból głowy – może być konsekwencją znieczulenia przewodowego, nie jest groźny dla zdrowia i samoistnie ustępuje po 10 – 14 dniach. Aby mu zapobiegać, zaleca się nie unosić głowy przynajmniej przez 12 godzin po cesarskim cięciu. Ból głowy łagodzi paracetamol (nieszkodliwy dla dziecka).

Gorączka – w połogu gorączka najczęściej jest związana z zastojem pokarmu, więc w pierwszej kolejności należy regularnie opróżniać piersi; jeśli gorączce towarzyszy ból podbrzusza, obfite krwawienie z dróg rodnych, cuchnące odchody lub ich brak, to należy się skonsultować z lekarzem.